ขอกล่าวสวัสดีจากลูกหลานบนดาวโลก
รัฐบาลและประชาชนชาวแคนาดา ขอส่งไมตรีจิต
แก่ผู้อาศัยอยู่ต่างดาวในห้วงอวกาศ
จากมุมมองของผม การค้นหาสิ่งมีชีวิตนอกโลก
โดยเฉพาะการค้นหา สิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญานอกโลก
คือคำถามเชิงปรัชญา วิทยาศาสตร์ และคำถามต่อมวลมนุษย์ที่สำคัญ...
(คาร์ล เซแกน นักดาราศาสตร์ จักรวาลวิทยา และฟิสิกส์ดาราศาสตร์)
(นักประพันธ์ และนักวิทยาศาสตร์นิเทศ ปี 1934 ถึง 1996)
...ที่ถูกตั้งขึ้นมา แต่เรานั้น ยังอยู่ในขั้นเริ่มต้นของการค้นหา
(การค้นหาสิ่งมีชีวิตในห้วงอวกาศ)
มันเป็นความคิดของคาร์ล เซแกน
เรื่องส่งคำทักทายไปยัง เพื่อนบ้านของเราในอวกาศ
ความคิดที่ก้าวล้ำกาลเวลา
เพราะเรายังไม่เจอเพื่อนบ้านใดๆ เลย
ในอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล
ตอนนี้เราก็ยังไม่เจอ แต่เราก็เข้าใกล้ไปอีกก้าวในทุกๆ วัน
(เสียงของโลก)
คำทักทายไม่ใช่แค่เพียงคำหรือรูปภาพ
แต่เต็มไปด้วยทิวทัศน์และเสียง ของดาวเคราะห์ที่รักของเรา
(ด้านที่หนึ่ง องค์การนาซา สหรัฐอเมริกา ดาวโลก)
มันเป็นข้อความในขวดแก้ว
ที่เราส่งไปในห้วงสมุทรแห่งอวกาศ ระหว่างดวงดาว
ข้อความยังคงเดินทางอยู่
ด้วยความเร็ว 11 ไมล์ต่อวินาที ไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก
เซแกนกล่าวว่า "เราทำให้โลกของเราสำคัญ
ด้วยความกล้าของคำถามเรา
และโดยความลึกซึ้งของคำตอบเรา"
เขาไม่กลัวที่จะพูด คำกล่าวอ้างที่ไม่ธรรมดา
ตราบใดที่คำกล่าวอ้างพวกนั้น มีหลักฐานที่ไม่ธรรมดาสนับสนุนอยู่
คงอีกยาวนาน กว่าเราจะได้รับ การติดต่อจากสิ่งมีชีวิตนอกโลก
ที่ค้นพบข้อความในขวดแก้วของเรา
ฉะนั้นวันนี้ แทนที่จะเฝ้ารอ การติดต่อจากสิ่งมีชีวิตนอกโลก
เราจะออกไปตามหา สิ่งมีชีวิตนอกโลกกัน
เริ่มกันที่แห่งนี้เลย
บนยอดภูเขาไฟเมานาเคยาในฮาวาย
ที่ซึ่งหอดูดาว ดับเบิลยู. เอ็ม. เคก กวาดดูท้องฟ้าอันปลอดโปร่งยามราตรี
คาร์ล เซแกน รู้ในสิ่งที่ เหล่านักสำรวจรู้กันอยู่แล้ว
นั่นคือการทำความเข้าใจ เพื่อนบ้านของเรามากขึ้น
ก็จะทำให้เราเข้าใจตัวเองมากขึ้น
รวมถึงตำแหน่งแห่งหนของเราในจักรวาล
ไม่มีใครรู้วิสัยทัศน์ของเซแกน มากกว่าไปลิซา คาลเทเนกเกอร์ ผู้อำนวยการสถาบันคาร์ลเซแกน ที่มหาวิทยาลัยคอร์เนลล์
คาร์ล เซแกนและวิธีคิดทางวิทยาศาสตร์ ของเขา เป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน
เราใช้วิทยาศาสตร์หลากหลายสาขา
อย่างสาขาดาราศาสตร์ เคมี ชีววิทยา วิศวกรรม และอีกหลายๆ สาขา
ในการสร้างชุดเครื่องมือนิติเวช
เพื่อเข้าใจตำแหน่งแห่งหนของเรา ในจักรวาลอันน่าทึ่งนี้
ก่อนที่ยานอวกาศวอยเอเจอร์ จะเดินทางออกนอกระบบสุริยะของเรา
มันได้ค้นพบสิ่งที่น่าทึ่งส่วนหนึ่ง
มันเป็นตัวยืนยันว่าเรานั้น ต้องเปิดใจให้กว้างมากขึ้น
เกี่ยวกับสถานที่ ที่เราค้นหาสิ่งมีชีวิตนอกโลก
ในปี 1980 ยานวอยเอเจอร์ เดินทางไปถึงดาวเสาร์เป็นครั้งแรก ดาวที่เต็มไปด้วย พายุฮีเลียมและไฮโดรเจน
โอกาสที่จะค้นพบสิ่งมีชีวิต บนดาวเสาร์นั้น มีไม่มากนัก
ยานวอยเอเจอร์จึงมุ่งหน้าไปยังหนึ่ง ในดวงจันทร์ทั้ง 62 ดวงของดาวเสาร์
ทำการเก็บภาพระยะใกล้ภาพแรก
ของไททัน ดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดของดาวเสาร์
ภาพที่เก็บมาได้ทำให้ เหล่านักดาราศาสตร์ตะลึงงัน
ไททันมีบรรยากาศหนาแน่น ที่ประกอบด้วยไนโตรเจนเป็นส่วนใหญ่
อีก 24 ปีต่อมา การสำรวจด้วย ยานคาสซินีทำให้เรารู้มากยิ่งขึ้น
บนพื้นผิวของไททันคือ ทะเลสาบไฮโดรคาร์บอนขนาดมหึมา
ซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานของ กรดอะมิโนในโปรตีน
ยานคาสซินียังคงเดินทางสำรวจ เทหวัตถุในอวกาศต่อไป
ตอนที่มันค้นพบเอ็นเซลาดัส ดวงจันทร์เยือกแข็ง
ดวงจันทร์ดวงนี้ ราวกับโดนแช่แข็งไปทั้งดวง
ดาวน้ำแข็งไร้สิ่งมีชีวิต
จนกระทั่งบางสิ่งที่น่าประหลาดใจ ถูกสังเกตเห็นแถวขั้วดาวด้านใต้
นั่นคือไอน้ำขนาดยักษ์
ที่พุ่งขึ้นมาผ่านรอยแยก บนพื้นผิวน้ำแข็ง
ใต้พื้นผิวเยือกแข็งของเอ็นเซลาดัส คือน้ำอันมหาศาลในรูปแบบของเหลว
กลายเป็นว่าโลกของเรา
ไม่ได้เป็นดาวแห่งเดียวที่มีน้ำ อย่างที่เราเคยคิด
น้ำคือกุญแจสำคัญแห่งชีวิตบนดาวโลก
มันมีอยู่มากมายในโลกของเรา ในสัตว์และในพืชทุกชนิด
สิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบ ต้องพึ่งน้ำในการดำรงชีวิต
ทะเลคือจุดกำเนิดแห่งชีวิต
น้ำคือสายเลือดหล่อเลี้ยงชีวิต
บนดาวโลก น้ำนั้นสำคัญมาก ต่อสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในน้ำ
รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่ใช้น้ำ ในการดำรงชีวิต
เวลาเราค้นหาดาวอื่น ที่อาจจะเอื้อต่อการดำรงชีพ
การมีอยู่ของน้ำในสถานะของเหลว ถือเป็นเบาะแสที่สำคัญมาก
ถ้าดาวดวงหนึ่งมีน้ำในรูปของเหลว ก็มีโอกาสที่จะมีสิ่งมีชีวิต
ถูกค้นพบเป็นครั้งแรก โดยนักเดินเรือชาวโพลีเนเชีย
ฮาวายคือหนึ่งในหมู่เกาะที่โดดเดี่ยว ที่สุดในมหาสมุทรแปซิฟิก
บรรดาเกาะเหล่านี้ เกิดขึ้นจากแมกมาที่ปะทุขึ้นมา
และเย็นตัวลงจนกลายเป็นภูเขา
ผืนลาวาที่ไหลออกมาในแต่ละครั้ง
คือที่อยู่ของพืชและสัตว์อันน่าพิศวง หลากหลายชนิด ไม่ว่าจะทั้งบนบก
หรือภายใต้ผืนน้ำทะเล
สิ่งมีชีวิตมากกว่า 25,000 ชนิด ทำให้ที่แห่งนี้
เป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีสิ่งมีชีวิต หลากหลายที่สุดบนโลก
ห้องทดลองที่มีชีวิตสำหรับ ความยืดหยุ่นทนทานของสิ่งมีชีวิต
นักชีววิทยา คริส จอนส์
รู้เรื่องสัตว์และพืชประจำถิ่น ของฮาวายเป็นอย่างดี
รวมถึงตัวอย่างอันน่ามหัศจรรย์
ที่สิ่งมีชีวิตจะทำเพื่อการอยู่รอด
ทิวแถวหินลาวาไร้พืชพรรณ
คงไม่ใช่ที่แรกที่คุณนึกว่า จะพบเจอสิ่งมีชีวิต
แต่ที่แห่งนั้นแหละที่ธรรมชาติ ได้ซ่อนความประหลาดใจไว้อยู่บ้าง
ช่องทางไหลของลาวาพวกนี้ มีระยะทางหลายไมล์
มันเกิดขึ้นตอนลาวาไหลออกมาจนหมด จากการปะทุของภูเขาไฟยุคโบราณ
ภายใต้เปลือกที่แข็งเป็นหินด้านบน
นี่มันมหัศจรรย์มาก ฮาวายแบบใหม่ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ฮาวายที่ซ่อนอยู่ แสนลึกลับ
ไปทางซ้ายเรื่อยๆ นะ
อยู่ข้างหน้านี่เอง
ในสถานที่กลับหัวนี้
คุณต้องมองไปด้านบนถึงจะเห็น รากอันน่าทึ่งของต้นโอฮีอา
พวกมันช่างสวยงาม
ห้อยลงมาจากเพดานถ้ำ ราวกับเพชรที่ส่องประกาย
ใช่เลย เราจะได้ตรวจสอบ โครงสร้างจุลภาคพวกนี้ได้
และพวกมันก็ส่องประกาย
เพราะมันเคลือบไปด้วยน้ำ
น้ำที่ควบแน่นจากความชื้น
สิ่งมีชีวิตต้องการน้ำในการดำรงชีพ
แต่ต้นโอฮีอาแสดงให้เราเห็นว่า มันมีความใหม่แหวกแนวสุดๆ
ในด้านวิธีการที่มันใช้หาน้ำ
- สำหรับการเก็บข้อมูลของเรา - โอเค
นี่คือหุบเขาฮาเลยาคาลา บนเกาะเมาวี
องค์การนาซาใช้พื้นที่ประหลาดแบบนี้ ในการทดสอบยานสำรวจพื้นผิวดาวอังคาร
ก่อนส่งพวกมันไปยังดาวเคราะห์แดง
ดินที่นี่เกิดจากขี้เถ้า
มีความสูงเป็นไมล์
อากาศที่นี่นั้นทั้งแห้ง ร้อน
ลมแรง และหนาวยะเยือก
เป็นสถานที่สุดท้ายที่คาดว่า พระแม่ธรณีจะให้กำเนิดพืชพรรณ
นี่คือต้นซิลเวอร์ซอร์ดฮาเลยาคาลา
ใบอวบอ้วนของมันทำหน้าที่เก็บน้ำไว้ บรรดาขนเล็กๆ ที่ปกคลุมใบ
มีหน้าที่ดักจับความชื้นในอากาศแห้ง
และส่งน้ำในรูปของเหลวลงไปยังราก
น้ำในรูปแบบของเหลว หรือแบบที่ลอยไปกับสายลม
หรือแบบที่ไหลไปตามภูมิประเทศ
ทำให้โลกของเราคือสวรรค์ อันรุ่งโรจน์แห่งชีวิต
น้ำที่มีคาร์บอนนิดหน่อย
และพลังงานอีกเล็กน้อยจากดวงอาทิตย์
เป็นองค์ประกอบพื้นฐาน ที่จะทำให้ชีวิตงอกเงยขึ้นมา
ในหุบเหวของโลกใต้ท้องทะเลนี้
แสงอาทิตย์ส่องลงไปไม่ถึง และความดันน้ำนั้น
พูดง่ายๆ คือ สามารถบดกระดูกได้
แต่ถึงกระนั้น
ลึกลงไปมากกว่าหนึ่งไมล์จากผิวน้ำ
ชีวิตก็อวดโฉมให้ได้เห็น
โพรงน้ำร้อนพวกนี้ ปลดปล่อยความร้อนและแร่ธาตุ
จากแกนโลก
พวกมันถูกเรียกว่าปล่องควันสีดำ และพ่นแร่ธาตุซัลเฟอร์จำนวนมาก
ซึ่งมีกลิ่นเหม็นและเป็นพิษต่อพวกเรา
แต่สำหรับแบคทีเรีย ที่เติบโตอยู่ใต้ท้องทะเลลึกนี้
มันเป็นสารอาหารชั้นดีและมีประโยชน์
หากชีวิตเติบโตได้อยู่ใต้ท้องทะเล อันมืดมิด และมีความดันน้ำของโลกเรา
แล้วมหาสมุทรแห่งอื่นล่ะ
แบบมหาสมุทรที่ดาวเอ็นเซลาดัส
หลายปีแล้ว ที่เราเสาะหาดาวเคราะห์
ในระบบสุริยะของเรา เพื่อหาสัญญาณ ของสิ่งมีชีวิตต่างดาว
แต่บางทีอาจจะเป็นดวงจันทร์สักดวง ที่เริ่มยืนยันว่าเราไม่ได้โดดเดี่ยว
บางดวงก็มีส่วนประกอบหลักทั้งหมด สำหรับการก่อกำเนิดชีวิต
นั่นคือน้ำ คาร์บอน และพลังงาน
พลังงานที่ไม่ได้มาจากดวงอาทิตย์ หรือจากภูเขาไฟ
แต่มาจากคลื่นยักษ์ อัดอยู่ภายใต้เปลือกซึ่งเป็นน้ำแข็ง
และถูกลากดึงไปรอบๆ โดยแรงโน้มถ่วงอันมหาศาลของดาวเสาร์
จุดหมายถัดไปคือดวงจันทร์ ของดาวพฤหัสที่เป็นดาวก๊าซยักษ์
แกนีมีด
ดวงจันทร์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ในระบบสุริยะ
เจ้าตัวโตนี้ปกคลุมด้วยเปลือก ที่เป็นน้ำแข็ง
ซึ่งซุกซ่อนสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่ง
บางทีอาจจะมีน้ำเค็ม มากกว่าทุกมหาสมุทรบนดาวโลกรวมกัน
และอะไรที่รอพวกเราอยู่บนพื้นผิว ของดาวอังคารที่เป็นเพื่อนบ้านเราล่ะ
ภาพพวกนี้คือภาพจริง
ที่ถ่ายโดย ยานมาร์สรีคอนเนสแซนซ์ออร์บิเตอร์
ซึ่งแสดงให้เห็นดินชั้นบน ที่ปกคลุมดาวเคราะห์แดง
เมื่อยานสำรวจพื้นผิวคิวริออซิตี ขององค์การนาซา
ตักดินสีแดงนี้ขึ้นมาครั้งแรก ปริมาณหยิบมือหนึ่ง
นักธรณีวิทยาก็คิดว่า มันดูคุ้นๆ อย่างน่าประหลาดใจ
มันเหมือนกับดินที่ฮาวายบ้านเกิด
ดาวอังคารมีน้ำมากมาย
ที่ถูกแช่แข็งอยู่บริเวณขั้วของดาว และมีมากกว่านั้นอยู่ภายในดิน
น้ำ คาร์บอน และพลังงานจากดวงอาทิตย์
ส่วนประกอบพื้นฐานสำหรับกำเนิดชีวิต มีอยู่ที่นี่หมดแล้ว
นั่นเป็นเหตุผลที่นักชีววิทยา
จะไม่แปลกใจเลย ที่จะเจอสิ่งมีชีวิตบนดาวอังคาร
ไม่ใช่แบบที่มีจานบินและปืนรังสี
แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋ว ที่น่าหลงใหล เป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ
พวกมันต้องยืดหยุ่นทนทาน
สามารถทนต่ออุณหภูมิสุดขั้ว
และรังสีจากอวกาศที่กระหน่ำ ใส่ดาวอังคารอยู่เรื่อยๆ ได้
โลกของเรามีสนามแม่เหล็ก และชั้นบรรยากาศที่หนา
ซึ่งช่วยกันรังสีคอสมิกที่อันตราย ต่อชีวิตเราได้เกือบทั้งหมด
เมื่อมนุษย์เรา เดินทางไปยังดาวอังคารสำเร็จ
เราจะต้องใช้วิทยาการมากมาย เพื่อช่วยให้เรามีชีวิตรอดอยู่ได้
แต่มีสิ่งมีชีวิตบนโลกเราบางจำพวก
ที่จะเจริญเติบโตบนดาวเคราะห์แดง
เจ้าหมีน้ำหรือทาร์ดิเกรด เป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ของผู้ที่เอาชีวิตรอดได้ ในภาวะทรหดสุดขั้ว
เป็นแบร์ กริลลส์ตัวจิ๋วที่อยู่ในน้ำ
ในการทดสอบที่โหดหินสุดๆ เจ้าตัวน้อยสุดแกร่งพวกนี้
ถูกส่งขึ้นสู่สุญญากาศอันเย็นยะเยือก ในห้วงอวกาศ
และถูกสาดด้วยรังสีคอสมิก ที่รุนแรง...
ซึ่งเป็นอันตรายต่อมวลมนุษย์ แต่ไม่เป็นอันตรายต่อพวกหมีน้ำ
มันทำให้ฉันนึกถึงความดื้อรั้น ของสิ่งมีชีวิตอยู่เรื่อยๆ
บางทีสิ่งมีชีวิตในระบบสุริยะของเรา อาจมีอยู่ทั่วไปมากกว่าที่เรารู้
ในปี 2022 ยานขององค์การอวกาศยุโรป จะไปยูโรปา ดวงจันทร์ของดาวพฤหัส
เพื่อเก็บข้อมูลระยะใกล้ของยูโรปา และรอยแตกสีแดงที่น่าพิศวงของมัน
เรดาร์ที่สามารถมองทะลุน้ำแข็งได้ จะทำให้เราเห็นสิ่งที่อยู่ใต้พื้นผิว
ของโลกที่มีรอยแผลเป็นประหลาดๆ นี้
นักชีววิทยาดาราศาสตร์ค้นหาพื้นที่ ที่เอื้อต่อการดำรงชีพอยู่เสมอ
และการค้นหาของพวกเขา ไม่ได้หยุดแค่ระบบสุริยะที่เราอยู่
มันไปไกลนอกระบบสุริยะของเรา
ที่การค้นพบที่น่าตื่นเต้นสุดๆ กำลังรออยู่
สิ่งเหล่านี้คือ "เสาหลักแห่งการก่อกำเนิด"
กลุ่มของก๊าซและฝุ่นผงมหึมา
กลุ่มฝุ่นผงนี้คือโรงผลิตดาวฤกษ์ ในกาแล็กซีทางช้างเผือกของเรา
มันอยู่ในสถานที่ ที่ทำให้รู้สึกน่าเกรงขามเช่นนี้
ที่ธรรมชาติ สร้างดาวขึ้นเป็นพันๆ ล้านดวง
และในจำนวนดาวฤกษ์ และดาวเคราะห์มากมายเหล่านั้น
บางทีอาจมีถึงแสนล้านดวง...
และบนดาวเคราะห์เหล่านั้น คือความเป็นไปได้มากมาย
ดาวเคราะห์บางดวงที่เราค้นพบแล้ว มีอายุมากกว่าโลกเรามากนัก
โลกพวกนั้นมีอายุมากกว่า โลกของเราเป็นสองเท่า
ถ้าดาวเคราะห์เหล่านั้นมีสิ่งมีชีวิต
มันอาจวิวัฒนาการไปไกลกว่าเรา
นี่คือกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์
นักล่าดาวเคราะห์อันไม่ธรรมดา ที่ค้นพบดาวเคราะห์ที่เรารู้จัก
ซึ่งอยู่นอกระบบสุริยะของเรา มาแล้วมากกว่าครึ่ง
แต่มันทำได้ยังไงล่ะ
ด้วยความไวในการตรวจจับที่ไม่ธรรมดา มันระบุและติดตามดูดาวฤกษ์ห่างไกลได้
เพื่อตรวจจับเมื่อมีบางสิ่ง เคลื่อนผ่านหน้าดาวฤกษ์พวกนั้น
ซึ่งคือจุดเล็กจิ๋วที่ทำให้แสง ของดาวฤกษ์อ่อนลงไปเล็กน้อย
จุดเล็กจิ๋วนั่นก็คือดาวเคราะห์
เพียงหนึ่งเดือนที่เริ่มปฏิบัติการ เคปเลอร์เจอดาวเคราะห์ยักษ์กลุ่มแรก
ทุกดวงใหญ่กว่าดาวพฤหัส
ถึงจะช้า แต่ได้ผลแน่นอน แม้ว่าดาวเคราะห์จะหายากกว่ามาก
เคปเลอร์ก็ค้นพบดาวเคราะห์ขนาดเล็ก มากขึ้นเรื่อยๆ
และในดาวเคราะห์เหล่านั้นก็อาจเป็น ดาวดวงแรกที่มีสภาพเหมือนโลกของเรา
เรื่องน่าอัศจรรย์อื่นๆ ก็คือ
เคปเลอร์เจอดาวเคราะห์พวกนี้ จากการค้นหาแค่ส่วนเล็กๆ ในกาแล็กซี
จนไม่นานมานี้ เคปเลอร์จดจ่อ อยู่ตรงบริเวณเดียวของทางช้างเผือก
ซึ่งกินพื้นที่แค่สองเปอร์เซ็นต์ ของท้องฟ้ายามราตรี
ในเขตเล็กๆ นี้ พบดาวเคราะห์พันๆ ดวง โคจรรอบดาวฤกษ์นอกระบบสุริยะ
ฉันคิดว่านี่คงเป็นหนึ่งในฝัน ของคาร์ล เซแกนที่เป็นจริง
เมื่อเคปเลอร์เจอหลักฐานว่า มีดาวเคราะห์ดวงใหม่
ข้อมูลจะถูกส่งให้กับ นักดาราศาสตร์ที่ฮาวาย
กล้องโทรทรรศน์ยักษ์สามารถยืนยัน สิ่งที่เคปเลอร์ค้นพบได้
เมื่อได้รับการยืนยันแล้ว
กล้องโทรทรรศน์ก็สามารถดำเนินการต่อ และเฝ้าสังเกตดาวเคราะห์ห่างไกลได้
ไกลออกไปเป็นระยะทาง มากกว่า 120 ปีแสง
จุดแดงเล็กๆ นี้ คือดาวเคราะห์ที่ไม่รู้จักดวงแรกๆ
ที่มวลมนุษย์เคยพบเจอ
มันมีมวลเกือบ 13 เท่าของดาวพฤหัส
และโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ของมัน
ดาวเคราะห์ห่างไกลพวกนี้ เริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ
(ยืนยันแล้ว)
เมื่อกล้องโทรทรรศน์ของเรา ก้าวหน้าและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น
เราอาจสังเกตเห็นได้แม้กระทั่ง ดาวเคราะห์ที่มีรัศมีเล็กๆ ล้อมรอบ
ซึ่งก็คือชั้นบรรยากาศนั่นเอง
และอาจมีสิ่งแวดล้อม ที่เอื้อต่อการดำรงชีพของสิ่งมีชีวิต
ลิซารู้กระบวนการเป็นอย่างดี
ความจริงแล้ว เธอกำลังเขียน ตำราเกี่ยวกับกระบวนการนั้น
เมื่อแสงลอดผ่านชั้นบรรยากาศ ของดาวเคราะห์
มันก็ก่อให้เกิดสิ่งระบุตัวตน ในรูปของแถบแสง
ซึ่งบอกเราว่าดาวเคราะห์นี้มี สิ่งจำเป็นต่อสิ่งมีชีวิตอยู่หรือไม่
เรากำลังอยู่ในยุคทองยุคใหม่ ของการสำรวจอวกาศ
ยานสำรวจอวกาศถูกส่งไปยังดาวอังคาร มากกว่า 12 ลำแล้ว
ถ้ามีสิ่งมีชีวิตอยู่ที่นั่น เราก็จะหามันเจอ
สภาวะที่เหมาะกับการดำรงชีพ มีอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งในจักรวาล ถ้าความสามารถ ในการมองเห็นของเราพัฒนาขึ้น
แล้วความสามารถในการค้นพบ และเรียนรู้ก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน
ยานสำรวจแมสเซนเจอร์ ออกเดินทางไปยังดาวพุธ
ที่ซึ่งมันพบน้ำที่แข็งตัว อยู่บนพื้นผิว
ยานอวกาศจูโนบินไป 500 ล้านไมล์ เพื่อโคจรรอบดาวพฤหัส
ที่ซึ่งมันไขปริศนาของดาวก๊าซยักษ์
ว่าอาจจะมีแกนดาวเป็นของแข็ง
ซ่อนอยู่ภายใต้พายุที่โหมกระหน่ำ อยู่ทั่วพื้นผิวของมัน
และอีกครั้งหนึ่งที่ยานอวกาศของเรา ได้ทำการลงจอดบนดาวหางดวงหนึ่ง
ในขณะที่มันผ่านมาใกล้โลก ในการเดินทางแสนยาวไกลรอบดวงอาทิตย์
และที่นั่นเอง เราพบบางสิ่งที่น่าประหลาดใจ
และสำคัญยิ่งต่อชีวิตมนุษย์ นั่นคือออกซิเจน
และในที่สุด ตอนนี้นักวิทยาศาสตร์ก็ได้ค้นพบ
ดาวเคราะห์ที่มีลักษณะเหมือนโลกเรา ในระบบสุริยะใกล้ๆ กับเรา
เราเรียกมันว่า พรอกซีมา บี
มันไม่ได้ใกล้เคียงกับโลกเราเลย
จินตนาการว่าเรา อาจค้นพบทวีป มหาสมุทร
และอาจจะค้นพบสัญญาณแรก ของสิ่งมีชีวิตในโลกต่างดาวในไม่ช้า
นี่คือสิ่งที่คาร์ล เซแกน วิงวอนขอให้พวกเราทำ
ความพยายามและความสงสัยของมวลมนุษย์ ช่วยให้พวกเราเข้าใจ
จุดมุ่งหมายของเรา ในจักรวาลมากยิ่งขึ้น
เมื่อเราหลุดจากวงโคจรของโลกเรา และท่องไปในห้วงอวกาศ
เรารวมเป็นหนึ่ง
เป็นตัวแทนของมนุษย์ทั้งมวล
สิ่งมีชีวิตนอกโลกอาจจะเล็กจิ๋ว หรือเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดพอ
ที่จะหายานวอยเอเจอร์เจอ
และเปิดฟังข้อความในขวดแก้วของเรา
("ที่นี่ นอกระบบสุริยะของเรา)
(โลกใหม่หลายพันดวง กำลังเฝ้ารอให้พวกเราค้นพบ")
(ลิซา คาลเทเนกเกอร์)
ขอกล่าวสวัสดีจากลูกหลานบนดาวโลก
รัฐบาลและประชาชนชาวแคนาดา ขอส่งไมตรีจิต
แก่ผู้อาศัยอยู่ต่างดาวในห้วงอวกาศ
(แด่จอร์จ)